Czy trudno wyrwać uniwersytutkę? Zobacz video!

Na najpopularniejszym serwisie internetowym dla dziewczyn szukających sponsora znajdujemy kilkadziesiąt ogłoszeń. Wysyłamy do nich maila zachęcającego. „Mam na imię Marek, mam 32 lata i jestem singlem. Prowadzę własną firmę, kilka razy w miesiącu bywam w Warszawie i chciałbym móc się z kimś spotkać. Zależy mi na dobrym towarzystwie i seksie. Jestem w stanie Ci zapłacić 3000 złotych”. Tego samego dnia na skrzynkę spływają odpowiedzi. Wszystkie dziewczyny są zainteresowane, ale chcą się spotkać na rekonesans. Kilka z nich podaje swój numer telefon. Po krótkich rozmowach z kilkoma, nasz dziennikarz wybiera jedną dziewczynę, z którą umawia się na spotkanie następnego dnia:

On: Czym się obecnie zajmujesz?
Ona: Niedawno skończyłam studia z prawa kanonicznego.

On: Dlaczego wybrałaś ten kierunek?
Ona: Na początku studiów mówiono nam, że jeśli będziemy mieć dobre wyniki, to po pewnym czasie – za zgodą dziekana – można będzie się przenieść na studia z prawa cywilnego. Ale niestety, dziekan powiedział, że ma za dużo swoich studentów i nie ma takiej możliwości. Teraz nie wiem, co mam robić. Jaką pracę znajdę po takich studiach?

On: Nie wiem, może w jakiejś gazetce parafialnej?
Ona: Zdziwisz się, ale przez kilka miesięcy tak pracowałam. Ale nie mogłam już znieść dziwnej atmosfery. Dlatego teraz przymierzam się do kolejnych studiów. Chciałam iść na filologię japońską, ale na razie nie mam na to pieniędzy. Poza tym na uczelni, która to oferowała, nie zebrała się grupa i nie uruchomiono kierunku. Ale i tak zamierzam dalej studiować.

On: Co teraz robisz?
Ona: Szukam pracy. Przez ostatnie półtora miesiąca byłam chyba na 40 rozmowach kwalifikacyjnych. Na razie nie udało mi się nic znaleźć. Mam już doświadczenie w pracy w kadrach i chciałabym to kontynuować. Najbardziej wkurza mnie to, że jak idę na spotkanie w sprawie pracy i rozmawiam z człowiekiem, który wie mniej ode mnie, to i tak jestem traktowana jak kompletny nieuk. A przecież skończyłam studia i mam już dwuletnie doświadczenie. I nie żądam ogromnych pieniędzy. Chciałabym zarabiać jakieś 1500 złotych na rękę. To chyba nie jest dużo?

On: Rozumiem, że dlatego właśnie zdecydowałaś się na znalezienie sponsora?
Ona: Po części tak. Japonistyka kosztowałaby ponad 600 złotych miesięcznie. Nie mam takich pieniędzy. Fascynuję się kulturą japońską, lubię oglądać mangę i chciałabym też zdać egzamin z języka japońskiego. Marzy mi się wyjazd do Japonii, ale koszt podróży to minimum siedem tysięcy złotych. To naprawdę fascynujący kraj, który bardzo chętnie chciałabym zobaczyć. A to niestety kosztuje. Kiedy oglądam filmy stamtąd, to jestem naprawdę pod wrażeniem.